europa

REFORMPARTIJ

de Europese Unie en de Euro

De RP gelooft nog wél in Europa en Europese samenwerking, maar echter niét meer in huidige de E.U.

 

Hoewel de RP een groot voorstander van verdere Europese samenwerking is, hebben wij nog maar bar weinig vertrouwen in de Europese Unie zelf over. Wij geloven dat Europa het beste werkt als een verzameling onderling samenwerkende staten, niet als een monolitische superstaat met 23 officiële talen (hoewel maar 3 talen daarvan écht officieel zijn).

 

De realiteit is dat ons lidmaatschap van de EU zowel grote voor- als nadelen heeft. Wat echter niet te ontkennen valt, is dat het een politiek experiment is dat ons van boven wordt opgelegd, in plaats van dat wij hier zelf voor hebben mogen kiezen. Omdat de RP heilig in de werking van democratische besluitsvorming gelooft, willen wij daarom een nationaal referendum organiseren, om het Nederlandse volk de kans te geven om eens en voor altijd op democratische wijze de keus te maken of ons land nu wél of niét lid van de EU moet zijn.

 

In het kort willen wij dat de Nederlandse kiezer tussen twee keuzes zal kunnen kiezen:

Om in de EU te blijven, of om uit de EU en de Euro te stappen en de Gulden opnieuw in te voeren.

 

Hierbij gaat het voor ons bij RP voornamelijk om de democratische keuze en het feit dat wij eindelijk eens de kans om te kiezen krijgen zonder dat wij noodzakelijk aan de ene of de andere optie de voorkeur geven. Wij geloven dat dit een persoonlijke keuze moet zijn die mensen op individuele basis moeten maken.

 

Zoals gezegd heeft de EU zowel voor- als nadelen.

Om alles even voor u op een rijtje te zetten, eerst de belangrijkste voordelen, dan de belangrijkste nadelen:

 

De voordelen:

  • Het bestaan van de eenheidsmunt is weldegelijk praktisch voor zowel burgers die over de grens willen reizen als bedrijven die in de rest van Europa zaken willen doen. Het feit dat je in bijna heel Europa met dezelfde munteenheid zonder wisselkosten kunt betalen, betekent dat het voor Nederlandse bedrijven makkelijker is om zaken over de grens te doen, en dat het gemakkelijker is om de gehele Europese markt in een keer te bereiken, in plaats van elk individueel landje apart.
  • Hoewel Europese instanties en vedragen zoals Schengen en het Europees hof voor de rechten van de mens in principe onafhankelijk van de EU bestaan, maken deze echter wel een niet-onderhandelbaar deel van het Europese "basispakket" uit, dat aangenomen moet worden als een nieuw land lid van de EU wilt worden (met een paar uitzondering, zoals de V.K., Denemarken, Ierland en Polen). Dit zorgt ervoor dat de Europese vrijheden en idealen effectief naar de rest van de wereld worden geëxporteerd, en voornamelijk naar landen in het voormalig Oostblok die historisch weinig vrijheid hebben gekend, zoals het voormalig Joegoslavië en de Oekraïne. Zodoende werkt de EU wel als een positieve factor om de onwikkeling van mensenrechten binnen en buiten Europa aan te wakkeren.
  • In een wereld die gedomineerd wordt door grote machten zoals de VS, Rusland en China, hebben individuele Europese landen minder in de melk te brokkelen dan ooit. Voornamelijk het conflict in de Oekraïne, maar ook de voortdurende vluchtelingencrisis en de eindeloze spionageschandalen hebben duidelijk laten zien dat Europese verdeeldheid voor ons allemaal nadelig kan zijn, omdat de andere spelers op de wereld - voornamelijk de VS, Rusland en China - hier handig gebruik van maken om hun eigen agenda's te bevorderen, en dat pan-Europese politieke coördinatie op een zeker niveau daarom duidelijk nodig is. Zodoende is het logisch om een politieke structuur te gebruiken die al aanwezig is. Zo je je afvragen wat er in de Oekraïne gebeurd zou zijn als heel Europa met één stem zou hebben gesproken, in plaats van ieder voor zich. Wat dat betreft zou verdergaande Europese integratie wenselijk kunnen zijn, aangezien dit duidelijk niet de huidige Europese realiteit is.
  • Het is waar dat er sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog in Europa geen oorlogen meer zijn uitgevochten, behalve tussen landen die zelf geen lid van de EU waren (Joegoslavië & Georgië-Rusland). In de 20e eeuw lijkt de eeuwenoude vete tussen Frankrijk, Duitsland en Engeland eindelijk grotendeels te zijn beslegd, en lijkt het tijdperk van inter-Europese oorlogsvoering eindelijk voorbij te zijn. Deze prestatie kan grotendeels op het conto van de EU en zijn voorgangers worden geschreven, aangezien een geïntegreerde Europese economie het ogenschijnlijk te onvoordelig maakt om tegen je belangrijkste handelspartners ten oorlog te trekken. Gekoppeld aan het vrije vervoer van personen, dat ervoor heeft gezorgd dat Europeanen nu weten wie hun naaste buren zijn. En inderdaad was dat ook het doel dat men voor ogen had toen men na de oorlog de Europese Gemeenschappen heeft opgericht: Om oorlog tussen twee of meerdere Europese naties praktisch onmogelijk te maken. Zo heeft Europese samenwerking ogenschijnlijk sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog voor min-of-meer permanente vrede in Europa gezorgd.
  • Hoe verschillend de lidstaten van de EU ook mogen zijn, ze zijn allemaal op min-of-meer dezelfde culturele achtergrond, gedeelde geschiedenis en filosofische principes gebaseerd. De landen van Europa delen een gezamelijke geschiedenis en een gezamlijke "basiscultuur" die mischien niet altijd even vrolijk te noemen is, maar die ons als Europeanen wel duidelijk van de rest van de wereld onderscheidt. De EU heeft het als haar taak gemaak om de oorspronkelijk culturen van het Euopese werelddeel te beschermen en in stand te houden, zowel tegen invloeden van buiten Europa, als tegen elkaar. Geen wonder dat het officiele motto van de EU In verscheidenheid verenigd is. De EU heeft zich erop toegelegd om de culturele diversiteit van Europa te beschermen, wat ogenschijnlijk nodig is in een wereld waarin onze talen en culturen vanaf elke kan belaagd lijken te worden.

 

De nadelen:

  • Om te beginnen kost de EU ons elk jaar weer handenvol geld:
    • De jaarlijkse afdracht van Nederlands belastinggeld aan de EU bedraagt gemiddeld 6 miljard euro per jaar! Dit geld wordt door de EU via structuurfondsen en landbouwsubsidies weer onder de lidstaten verdeeld. Toch ziet Nederland slechts een fractie van dit bedrag terug, omdat het meeste geld gebruikt wordt om onderontwikkelde gebieden in de rest van Europa mee te op te bouwen. Deze afdracht wordt berekend op basis van het welvaartsniveau van de individuele lidstaat. Dit alles bij elkaar betekent dat wij door de EU gestraft worden voor het feit dat wij in een ontwikkeld land wonen en de ontwikkeling van onze economie over de jaren niet straal genegeerd hebben.
  • Daarnaast heeft de EU over de afgelopen jaar al een aantal directe Europese belastingen in weten te voeren (zoals een belasting op financiële transacties) en is de EU van plan om nog meer directe belastingen op te leggen, bovenop de al aanwezige belastingen. Dit betekent dat de EU de belastingdruk nog verder wilt opvoeren en het leven nog duurder wilt maken. Zolang de EU zelf nog geen "echt land" op zich is, is de RP hier een fel tegenstander van!
  • Ook faalt de EU al sinds jaren om adequaat de uitgaven van al dit belastinggeld te rechtvaardigen. Om het nog erger te maken, heeft de EU laten zien dat het grote moeite heeft om zijn ingaven en uitgaven nauwkeurig te berekenen. In het kort heeft de EU zijn boekhouding niet op orde, maar durft het wel te eisen dat Nederland in minder dan een maand tijd een rekening van bijna 1 miljard euro betaalt!
  • Ook verspilt de EU regelmatig grote hoeveelheden geld door het hele Europese Parlement elke maand nodeloos van Brussel naar Straatsburg en weer terug te laten verhuizen, omdat de EU nooit heeft kunnen kiezen welke stad nu eigenlijk de hoofdstad van Europa moet zijn: Brussel of Straatsburg?
  • Ook hebben verschillende Europese landen (zoals het VK, Zwitserland en de Scandinavische landen) ondertussen duidelijk laten zien dat je de Euro niet nodig hebt om economisch gezond te zijn. Op bepaalde punten lijkt de Euro juist het economisch herstel van Nederland danig in de weg te zitten. Dankzij de eenheidsmunt hebben de lidstaten van de Eurozone immers een stuk minder zeggenschap over de eigen binnenlandse economie als voorheen, wat nog wordt verergerd door het bestaan van een Europese Centrale Bank die roekeloos economische regels oplegt die enkel en alleen besparen en snijden lijken in te houden, zonder langdurige oplossingen voor zowel de structurele problemen van de individuele lidstaten als de EU in zijn geheel te proberen te vinden. Wat in Duitsland werkt, werkt immers niet noodzakelijk in de rest van Europa.
  • Ook heeft de Europese Unie gedurende de voortdurende problemen in de wereld - de Oekraïne, Ebola, Gaza/Israel, Syrië/Irak en de (boot)vluchtelingen - duidelijk laten zien dat het niet bij machte is om effectieve actie te ondernemen. Het is ondertussen duidelijk gebleken dat de EU, zoals die in zijn huidige vorm bestaat, volstrekt niet werkt. Voorbeelden hiervan zijn o.a. de zwakke reactie op de annexatie van de Krim, het gebrek aan samenwerking m.b.t. de voortdurende Ebola-uitbraak in West-Afrika, de lauwe reactie op het bombarderen van basisscholen in Gaza door Israel, de gebrekkige reactie op het conflict in het Midden-Oosten, de crisis rond de bootvluchtelingen in de Middellandse Zee en de vluchtelingen uit Syrië en de rest van de wereld, de Eurocrisis met Griekenland als triest middelpunt, enzovoort. Maar een voorbeeld van de absurditeit van de EU is bijvoorbeeld ook de invoering van een verbod op de verkoop van stofzuigers die té krachtig zijn, of het heffen van een directe Europese belasting op financiële transacties, en het voornemen om nog meer Europese belastingen in te voeren, bovenop de al bestaande belastingen in Europa.
  • Verder zijn de begrotingsregels die door de Europese Centrale Bank aan de lidstaten worden opgelegd direct verantwoordelijk voor het drukken van de economische groei en het zinloos doen voortduren van de economische crisis in Europa, doordat de de ECB blindelings de Duitse richtlijnen volgt, die snijden, inkrimpen en beperken inhouden. Daarom is de RP van mening dat Nederland zich niet aan de Europese begrotingsregels hoeft te houden als dit inhoudt dat wij op broodnodige onderwerpen zoals de zorg en defensie moeten bezuinigen. Nederland is al lang genoeg een trouw lid van de EU geweest om wat flexibiliteit te kunnen krijgen als dit nodig is. Met de RP aan het roer gaat Nederland NIET snoeien en bezuinigen alleen omdat Brussel dat zo nodig wil. Verder willen wij ook dat de Europese begrotingsregels grondig herzien worden, aangezien regels zoals het 3 procent maximum begrotingstekort ervoor zorgt dat negatieve economische trends juist versterkt worden in plaats van vermeden. De huidige Europese economische wetgeving en beleidsvorming moet nodig op de schop, aangezien het niet bijster goed doordacht valt te noemen.
  • Verder is ook het totale gebrek aan democratische besluitvorming in de EU ons een doorn in het oog. Zo heeft het enige gekozen orgaan van de Europese Unie (het Europees Parlement) weinig werkelijke macht of invloed, maar lijkt het voornamelijk te bestaan om de al gemaakte besluiten van de Europese Commissie goed te keuren. Ook worden de verschillende leden en zelfs de voorzitter van het dagelijks bestuur van de EU (de Europese Commissie) niet gekozen maar aangesteld. De Europese Commissie is het dagelijks bestuur van de E.U., het middelpunt van de macht in Europa, toch is geen enkel lid van dit bestuursorgaan op die positie verkozen!T
  • Ook lijkt de EC voornamelijk naar de grotere lidstaten van de EU te luisteren: Duitsland, Frankrijk en het VK, in die volgorde, en de kleinere lidstaten te negeren. De realiteit hiervan wordt geïllustreerd door de "minitops" die deze landen vaak hebben, waar zij onderling Europees beleid uitzetten zonder de andere lidstaten hierbij te betrekken.
  • Laten wij ook niet over het hoofd zien dat het een publiek geheim in Brussel is dat het Europese Parlement een broeinest van lobbyisten is over wier activiteiten verder geen enkele openheid over bestaat. Het zou goed zijn om te weten wie precies hun opdrachtgevers zijn en welke Europese beleidsmakers zij precies proberen te beïnvloeden. Deze minachting voor de normale regels van goed fatsoen en eerlijkheid komt ook tot uiting in het feit dat EU-medewerkers in elk land waar zij opereren vrijgesteld zijn van het betalen van inkomstenbelasting! In sterk contrast met de rest van de bevolking, hoeven EU-medewerkers geen cent van hun toch al bovengemiddelde inkomen aan de belasting af te dragen. Het is niet overdreven om dit "niet eerlijk" te noemen, en laat zien dat het uiteindelijke doel van de huidige EU niet het welzijn van de algemene Europese bevolking is, maar de zelfverrijking van een nieuwe Europese elite.
  • Verder is de EU een organisatorische chaos! Na het aanschouwen van een sessie van het Europees Parlement dient de onvermijdelijke vraag zich aan: Hoe denk je een geïntegreerde politieke unie te smeden die niet minder dan 24 officiële talen heeft? In de praktijk lijkt het Engels de positie als onnoficiële voertaal van de EU te hebben veroverd, met afstand gevolgd door Frans en Duits. Maar niemand in de Europese bureaucratie lijkt bereid te zijn om dit heikel punt aan te snijden, en om deze moeilijke beslissing daadwerkelijk ook te nemen: Wat is de voertaal van Europa? Hoewel dit een vraag is die aan het hart van de Europese integratie ligt, en die uiteindelijk beantwoord zal moeten worden.
  • Ook is Nederland al sinds het prilste begin van de EU een belangrijke peiler waarop de Europese eenheid steunt. Onze economie is een van de grootste en gezondste van Europa en elk jaar betalen wij miljarden euro’s om de overige landen ondersteuning te geven. Toch lijkt de heersende mening in Europa lijkt te zijn dat Nederland een onbelangrijk klein flutlandje is dat voor spek en bonen meedoet, en dat een bron van gemakkelijke inkomsten is. Laten we niet vergeten hoe ons land werd geschoffeerd toen ons land een rekening van net onder 1 miljard euro werd gepresenteerd, met de harde eis om deze binnen de maand te betalen ... Nederland verdient het niet om op zo'n onderhandse manier voor het blok te worden gezet!
  • Verder heeft de Europese gemeenschappelijke markt en het gebrek aan binnengrenzen als gevolg van het Schengenvedrag het voor criminelen en terroristen gemakkelijker gemaakt om zowel zichzelf als hun wapens van het ene land naar het andere te verplaatsen zonder te worden ontdekt.
  • Wij stellen ook onze vraagtekens bij de EU, omdat de Europese Unie namelijk een officieel einddoel heeft dat vrijwel nooit hardop wordt uitgesproken, maar dat zowel het fundament als het ideologisch basisprincipe van het Europese project vormt, en waar de hele Europese eenwording zich langzaam maar zeker naartoe werkt. Als men het namelijk over Europese eenwording heeft, dan is de logische consequentie hiervan namelijk het uiteindelijke einde van de soevereiniteit van de verschillende lidstaten en de oprichting van één enkele Europese superstaat, oftewel: Dat de EU daadwerkelijk één wordt. In Brussel wordt dit principe geformuleerd als "Ever Greater Union", oftewel: "Immer Hechtere Unie". De RP vindt dat dat dit een keuze is die aan het Europese volk zelf gelaten moet worden. Zodoende willen wij een landelijk referendum om Nederland de kans te geven om zelf de keuze voor of tegen verdere Europese integratie te kunnen maken.
  • Een belangrijk argument tegen het uittreden van Nederland uit de E.U. is het idee dat wij zo toegang tot de gemeenschappelijke markt zouden verliezen en bijvoorbeeld voor dichte grenzen zouden komen te staan, en op deze manier inkomsten zouden verliezen. Dit hoeft echter niet waar te zijn. Ongeacht ons lidmaatschap van de E.U. zijn wij immers ook nog lid van de Benelux - een douaneunie en economisch samenwerkingsverband dat ouder dan de E.U. is en waar de Europese Gemeenschap in eerste instantie op gebaseerd was - en kunnen zo via dit verdrag dat ons met België en Luxemburg verbindt toegang tot de rest van Europa houden - als wij dit willen, zonder de politieke eenheid en "immer hechtere unie" waar de E.U. naar streeft. Dit valt te vergelijken met de situatie waar Noorwegen zich in bevindt: Geen lid van de E.U., maar door zijn lidmaatschap van zowel de Noordse Unie als de EFTA (de Europese Vrijhandelsassociatie) heeft het toch toegang tot het Europees Economisch Gebied. Daarom stellen wij ook voor om (in het geval van een keuze door de Nederlandse kiezer voor onafhankelijkheid van de E.U.) een aanvraag te doen om lid te worden van de EFTA (net zoals Zwitserland, Noorwegen en Liechtenstein), aangezien dit ons toegang tot Europa verschaft, maar ons toch de politieke controle over ons eigen land laat.
  • Ten laatste kan beargumenteerd worden dat de relatieve vrede van de afgelopen halve eeuw het resultaat is van het feit dat de verschillende Europese staten voor het eerst in hun geschiedenis duidelijk gedefinieerd zijn, en dat dit niet het resultaat van het bestaan van de E.U. is. In het kort breken er geen oorlogen meer uit omdat onze grenzen eindelijk vastliggen en stabiel zijn. Wat dat betreft kan de de rol van de E.U. als vredestichter in Europa in twijfel worden getrokken.

 

Hoe dan ook heeft de EU afgelopen tijd spectaculair in haar taken gefaald, en hoewel de wij weldegelijk het nut van verdere Europese samenwerking inzien, kan de RP echter geen voorstander zijn van een Europese Unie die ondemocratisch, bureaucratisch en zwak is gebleken. Daarom vinden wij ook dat de EU niet in zijn huidige vorm behouden kan worden. Je kan je echter afvragen of de EU ooit de broodnodige hervormingen zal krijgen die het nodig heeft.

 

Daarom wil de RP Nederland de kans geven om te kiezen tussen verdere Europese integratie, of om Nederland uit de EU en de Euro te loodsen en de Nederlandse gulden opnieuw in te voeren!

 

Als Nederland zou besluiten om uit de EU en de Euro te stappen, dan wil de RP dat dit ook zo snel mogelijk gebeurt, zonder verdere poespas. En als Nederland zou besluiten om in de EU te blijven, dan wil de ReformPartij dat de EU democratischer, doorzichtiger en beter georganiseerd wordt dan het nu is. Wat de uitkomst ook wordt, uiteindelijk moet het de keuze van de burger zijn, niet van de politici!

 

Zie ook ons burgerinitiatief hierover!

 

Arbeidsmigratie en (Oost-)Europeanen

De huidige realiteit is dat Oost-Europa op dit moment bij de EU hoort en de verschillende Oost-Europese landen deel van de Europese gemeenschappelijke markt uitmaken. Zolang Nederland nog een deel van de Europese Unie is (hoewel wij hier wel een referendum over willen organiseren), moeten de burgers van andere Europese lidstaten daarom ook het recht hebben om in ons land te kunnen werken, volgens het principe van afspraak is afspraak; de politici van Nederland zijn deze afspraken nu eenmaal aangegaan. Als wij in Nederland echter zouden besluiten om in de toekomst weer visumeisen voor andere Europese landen in te voeren, dan is dat een beslissing die wij pas kunnen maken op het moment dat Nederland weer van de EU onafhankelijk is (en bij voorkeur als het resultaat van een landelijk referendum). Tot dat moment komt, maken zowel de Oosteuropese landen als Nederland hoe dan ook nog deel van de EU uit; daarom vindt de RP dat de Europese regels ook op iedereen in gelijk mate van toepassing moeten zijn. In de praktijk houdt dit in dat de arbeidsvoorwaarden van buitenlandse werknemers daarom gelijkgetrokken moeten worden met die van de Nederlandse werknemers; dit om ervoor te zorgen dat er geen sprake van oneerlijke concurrentie kan zijn doordat buitenlandse krachten bijvoorbeeld minder sociale premies hoeven te betalen. Iedereen die op Nederlands grondgebied in loondienst werkt, moet onder het Nederlandse arbeidsrecht vallen, zonder uitzonderingen. Voor elke werknemer moeten dezelfde rechten en plichten gelden, en moet dus ook op dezelfde manier worden belast; dit houdt dus ook in dat buitenlandse werknemers in Nederland recht op dezelfde arbeidsvoorwaarden (zoals minimumloon) als Nederlandse werknemers moeten hebben en ook dezelfde sociale premies moeten gaan betalen.

 

Turkije en de EU

Verder is de RP ook fel tegen de uitbreiding van de EU met Turkije; niet omdat Turkije een moslimland is (want met dat criterium zou een land als Bosnië immers ook automatisch uitgesloten worden), maar omdat ongeveer 90 procent van het grondgebied van de Turkse republiek in Azië ligt. Turkije is grotendeels een Aziatisch land. Als Turkije toe zou treden, dan zou als logisch gevolg hiervan een land als Rusland in theorie ook toe moeten kunnen treden. Het praktische resultaat hiervan zou een Europese Unie zijn waarvan het grootste deel van het grondgebied buiten Europa zou liggen. De RP is echter wel voorstander van een hechte samenwerking tussen Europa en Turkije, zolang Turkije maar werk van z'n mensenrechtensituatie maakt, maar is toch ook een tegenstander van het idee om Turkije tot het Schengengebied toe te laten treden, aangezien ondertussen is gebleken dat het land een belangrijk doorvoergebied voor terroristen en criminelen in en uit het Midden-Oosten vormt (aangezien veruit de meeste Syriëgangers via Turkije het Midden-Oosten bereiken en weer terugkeren), en onder deze omstandigheden is het belangrijk om grenscontroles tussen Turkije en de EU in stand te houden.